هوای تو دارم

سکوت را باید مزمزه کرد

کمی دیرتر بیا به سراغم

جوانه خواهم زد

...

میان من و تو

یک آه فاصله است

قدم بگذار به زمین آرزوهای یک تنها

شبانه محفل خاموش منتظرت بوده ست

قرار کجا رفت

که نیست فراق را محمل

...

فراق را کسی نمی فهمد

مگر یک دل بیچاره ای که طوفانی است

تمام من یکسره می خواند از نامه های تاریخی

به گل نشسته است حس شاعرانه من

کمی بی تو حوصله ام سر رفت

و یاد تو در یاد من، سراسر هست...

یتیم می شود این فصل، فصل شاخه های ندار

همین که گنجشک شدم روی دست زمستان، خدا را شکر!

با تو هم سلول هستم

همین است که رگ خوابت را می دانم

نمی دانم اول تو آزاد می شوی یا من

ای کاش شلاق می خورد روی ذهن تاریکم

تا هاشور می زد رنگ کارهایم را روی سخت پوستی هایم

و تو هی صدایم را می شنیدی و از خواب می پریدی

حالا بگو؛ "چقد دوس داری زودتر از من آزاد بشی"

کار زندان، باخیالکردن بیخیالهای عالم ست

خیال آزادی، خیال خامی ست

اینقدر با "خودت" حرف نزن

"جفت، جداشدنی نیست"

و سلولهای "من و من" در هم تنیدهاند، همسلولی ابدی من!

رها رها رها من

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد؟

...

دقیقا کنار همان پنجره می نشستی زل می زدی به کوچه، و عبور آدمها خیالت را تکان نمی داد چندباری هم خودت گفتی من رنگ آبی روی لامپ های جشن عروسی و هر شادی دیگری را دوست دارم حالا هم که سرتاسر کوچه چراغانی

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک
#آیت_الله_شاهرودی آیت الله سید محمود هاشمی شاهرودی

صدای پای تو را می شنوم

سراغم می آیی؟!

سال های تار گذشت

و دیگر تار می بینم تو را

کم سو شده ام

اطرافم دیگر آباد نیست

خرابه ای هست و خسته ای تار به دست

و خاموشی و خفتن نزدیکتر از رگ گردن.

داشتم وبلاگ های به روزشده رو نگاه می کردم، دیدم، نه، هنوز فعال اند عاشقا و دست به قلم های امیدوار... وبلاگ یعنی بازگشت به خونه اول خودت در فضای مجازی، یعنی نوشتن خودت بدون این که منتظر کسی باشی که لایکت کنه. امروزه دیگه وبلاگ نویسی وجود می خواد. هر چی بیشتر بنویسی بیشتر وجود پیدا می کنی.

حضرت حافظ می گوید: بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت و اندر آن برگ و نوا خوش نالههای زار داشت گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت... *حال ا

قفس دیگر تاب مرا ندارد

تجربه های مرا می خواند و درد می کشد

نمی گذارد بی خیال خودم شوم

یادآوری می کنند اطرافم؛ "مرا"